[Rescatando textos de mi flog que cerrarán y que no conservo en mi ordenata]

Á folla en branco.

Teño medo á túa sinxeleza natural,
á túa pele branca e luminiscente
capaz de estrangular a miña fala
en vogais máis ou menos cordas.

Teño medo:
a que te me insinúes no silencio,
a que queiras tocar os meus deformes pensamentos,
a non saber corresponderche coa miña língoa de carbón,
... a que deixes suspendido no ar
o trazo manual
que me achegue ao teu corpo pictográfico.

Eu no podo agora,
non podo amarte,
nin tan sequera desexarte espida i enredada,
coma sempre,
na miña cama das cen mil estórias pensantes.