Naumaquia.

O afundimento dos teus dedos na máquina
é o lexítimo xesto
co que a linguaxe agarima
 as miñas idéias.

Ninguén as tocou dese xeito,
ninguén as preme con tanta forza...

Antonte os teus extremos
 naufragaron polas fiestras escuras
do teu periférico;

escorréronse mornos
 en soidades brancas sobre cavado negro,
 e as túas verbas
 fixéronse cadáveres espidos,
 restos esfriados
 arrolados en absurdas teclas alfanuméricas
 sen contido,
 transoceánicas...

O teu naufraxio universal da palabra durou pouco.
 Foi vulgar sopa de letras;
 alimento burgués
 que nutriu inxurias dos de sempre
 e mantivo doenzas dos que, coma min,
 non atinan a recompor
 o intrincado discurso dunha vida...

Pretendiches que nós,
 urbanitas consumistas das palabras,
 achásemos os restos do teu quebranto
 e descifrásemos "o quê havia fora".

... Fóra de ti non hai nada.

Hoxe xa non hai naufraxio,
 só naumaquia,
 Hoxe...

EAPRECIOTEUP
 TUYBUNTEROLI
 AEFQTHEBURTR
 RFTGBNMCPLÑI
 IMAISTOIYFGM