Mi querido diario

Chao, chao.

Marchei vagarosa, sen alento,
ollando tra-la densa néboa de xullo
cómo o silenzo vizoso do meu corazón murcho
bicaba sen ti permitilo o noso abrazo...
____
Saín, coma sempre, infeliz daquel cuarto,
deixando penduradas no espello móbil do teu corpo
as miñas maus presas:
e-s-p-a-z-o-s de pel tocos
que a nostalxia deu en habitar
o día que non achou o teu pulso pr´ acariñar...
____
...Crucei a porta, sen as maus baldeiras,
lembrando somentes a figura esvelta da túa voz
abaneando entre o fume branco e a escuma de verán...
... E alí, nalgún lugar do noso abrazo xa deserto
Eu esculpín con verdadeiro esforzo
o meu saúdo final:
insulto cortés do intelecto
ao meu grave sentimento.